|
midwinterpunt
december 2011 - Midwinterpunt 2011
Aan de vooravond van 2012
Verdronken land dat wacht op krakende vorst
Op wit winterlicht dat door de zon in alle kleuren uiteenspat vanuit miljoenen ijskristallen
Natuur ogenschijnlijk levenloos
Tot in de essentie teruggetrokken
Nergens een mogelijkheid om me te verstoppen
Door de kale struiken heen is alles te zien
Geen versiering, geen bescherming
Nergens lommer of een geheim plekje om te schuilen
Naakt in het licht, het lage licht
Dat deze week zijn langste schaduw geeft
Binnen sluieren stofwebben in de trillende warme lucht
Zichtbaar geworden door de lage zonnestralen
Die dwars door mijn huis schijnen
En tonen wat lang niet werd aangeraakt
Het herinnert me aan ruimten in mijzelf
Die ik graag wil ontsluiten, ontstoffen, vrij wil maken,
Met een lange zwierige, kleurige plumeau
Zodat er ruimte ontstaat
Voor het nieuwe
Dat een warm en zorgvuldig welkom wil
Ook al weet ik niet hoe het er uit ziet, hoe het klinkt, voelt, smaakt, of zich aandient…
Laat ik in elk geval zorgen voor leegte
Terug naar het geraamte, naar de essentie
Waar nieuwsgierigheid woont
Waar ik uitreik, verwachtingsvol ben
Naar nieuwe ruimten om te betreden
Met evenwicht tussen verstilde heilzame eenzaamheid en verrukkelijk samenzijn in verbinding
Waar kalmte en wijsheid hand in hand gaan met passie en tinteling
Waar het allemaal begint en eindigt
Waar het oude en het nieuwe zich herkennen
In de aarde, de hemel, de natuur, mijn lichaam
Waarin het iedere nano-seconde voorgeleefd wordt tot in iedere molecuul
Mijn bewustzijn langzaam binnendringend
Ah…Zoveel geduld, zoveel gratie
Van alle tijden
De essentie, liefde voor dat wat is….
En waarin het altijd weer gevonden kan worden.
|
|
|
|
|